Storythai

แง้ๆ...ละครผู้ใหญ่ลีกับนางมาจบไปแล้วๆๆๆ  ใจนึงก้อเสียด๊าย เสียดายที่ไม่มีสายตาหวานๆของพ่อผู้ใหญ่+หน้าเขินๆของนางมาให้ดูอีกแล้ว  ไหนจะไอ้ปื๊ดที่มันทั้งทะเล้นทะลึ่งถึงใจป้า เอ้ย พี่ซะจริงๆ  แต่อีกใจนึงก้อว่าดีแล้วล่ะที่มันจบๆไปซะได้  ไม่งั้นเวลาไปบินวันที่ละครฉายทีไร  อิชั้นล่ะอยู่ไม่เปนสุขทุกที  ชอบเผลอคิดว่าเมื่อไหร่จะได้จับคอมซะทีๆ  แล้วก้อคอยลุ้นว่าเค้าอัพตอนใหม่ใน youtube หรือยังๆ  ขอบอกว่าอาการหนักมาก  ตอนแรกกะจะเอาดูไบไปแลกไฟล์ทดอมเพื่อจะดูตอนจบด้วย  แต่พอดีส่วนต่างของค่าบินมันก้อเยอะอยู่  แม้จะรักผู้ใหญ่ลีสุดใจขาดดิ้นยังไง  เราเลยต้องตัดใจเซฟเงินเอาไว้ก่อน  แล้วก้อเอาเงินนั้นไปซื้อเครื่องสำอางแทน  ฮ่าๆ ฮือๆ

ตอนดูละครช่วงแรกๆนี่กรี๊ดมาก  คิดตลอดว่าอยากได้อย่างผู้ใหญ่ลีสักคนอ่ะ  หนูจะเอาๆ  แต่อยู่ๆก้อนึกได้ว่า...เฮ้ย!  ชีวิตเราก้อเคยมีคนอย่างผู้ใหญ่ลีอยู่หนึ่่งคนนี่นา  ยิ่งดูก้อยิ่งรู้สึกว่าเหมือนมาก  ทั้งคำพูด  ทั้งสายตา  ทุกสิ่งอย่างมันใช่เลย  พอคิดได้ดังนั้นแล้วจึงเกิดอาการขนลุกบรื๋อ  และเริ่มแยกแยะละครออกจากชีวิตจริงได้อย่างสิ้นเชิง  อืมม์...ดูละครแล้วย้อนดูตัวนี่เค้าทำกันแบบนี้นี่เอง  กรั่กๆ

ส่วนย่อหน้านี้แอบอยากเม้าท์แม่  ตอนนี้แม่ติดดูหมอดูซินแสอาแป๊ะอากู๋มาก  จากการวิเคราะห์แล้ว  น่าจะเป็นเพราะเค้ายังอยากทำกิจกรรมอะไรสักอย่างที่มันสามารถเชื่อมโยงถึงกอล์ฟได้  แต่เรื่องมันเยอะมาก  จบจากที่ไปตามแก้ดวงจิตตกที่นึงมา  พอไปดูอีกที่ก้อว่าดวงจิตมันตกที่อื่นอีกละ  แล้วต้องตามไปแก้อีก  ตอนนี้แก้เปน 5 ที่ได้แล้วมั้ง ไม่รู้ว่าดวงจิตไอ้กอล์ฟมันแตกตัวเปนอะมีบ้าได้หรือไงเนี่ย  จากตอนแรกที่เข้าใจว่าแม่เค้าทำไปเพื่อความสบายใจ  กลายเปนเริ่มวิตกว่า  เค้าจะยิ่งกังวลไหมว่าดวงจิตกอล์ฟมันอยู่ที่ไหนกันแน่  แต่เท่าที่ฟังจากที่เค้าเล่าก้อรู้ว่าเค้ายังมีสติอยู่  เพราะเห็นว่าเวลาหมอดูซินแสทักแรกๆจะตรง  แต่พอถามเรื่องกอล์ฟก้อจะเริ่มมั่วแล้ว  แหม่!  วันหลังกำถั่วไปถามเลยดีกว่าว่ามีกี่เม็ด  จะได้ไม่ต้องเสียเวลานั่งดูต่อ  กรั่กๆ

ข้างบนนี่ปัญหาของแม่  ส่วนเราก้อเพิ่งจะรู้ว่าตัวเองมีปัญหาเหมือนกัน  พอดีแม่เค้าเล่าให้ฟังที่ไปดูอีกหมอนึงมา  ตาหมอดูเค้าพูดมาว่า  กอล์ฟมันกำลังยืนถือลูกนิมิตในป่าอยู่  รอมาเกิดเปนลูกชายเรา (ลูกนิมิต!  ยืนถือทำไมฟละ!?)  เค้าฟันธงว่าคอยดูนะ  ลูกคนแรกของเราต้องเปนผู้ชายแน่ๆและก้อรู้ไว้เลยว่าเปนน้องชายเรามาเกิดเอง  เราทำเปนตอบว่าเรื่องอะไร  อยู่ๆมาเกิดไม่ขออนุญาต  ไม่จ่ายค่าลิขสิทธิ์ได้ไง  แม่รีบเปิดหนังสืองานศพหน้าที่เราเขียนเอาไว้ว่า  หลับให้สบายนะ  แล้วเรา 4  คนพ่อแม่ลูกคงได้พบกันอีก...

เราแบบ...น้ำตาไหลเลย

นั่นมันหมายถึงว่าเราทุกคนตายแล้วไปเจอกันต่างหาก 

ตอนนั้นรู้สึกเคว้งมาก  ทำไมแม่ต้องทำให้ความรู้สึกขาดกอล์ฟกลับมากระแทกใจเราอีก  ทำไมแม่ถึงไม่ยอมทำใจว่า  ถึงกอล์ฟมันจะดวงไม่ถึงฆาตตอนนั้นอย่างที่หมอดูบอก  แต่ตอนนี้มันตายไปแล้วจริงๆ  ถึงดวงจิตจะตกหรือไม่ตกยังไง  พวกเราก้อทำพิธีเท่าที่จะทำได้แล้ว  แล้วนี่กะจะให้เราคลอดไอ้กอล์ฟอีก  มันเกินจะรับได้  เราพยายามทำใจว่ากอล์ฟไม่อยู่แล้ว  แต่แม่ยังพยายามเอากอล์ฟที่ไม่มีจริงมาไว้ในชีวิตของเราอีก  เราก้อเข้าใจนะว่าแต่ละคนมีวิธีทำใจไม่เหมือนกัน  แต่เรารับวิธีของแม่ไม่ไหวเหมือนกันนะ 

จากที่อาการเรื่องกอล์ฟพัฒนาดีขึ้นแล้ว  ตอนนี้เลยกลับมาแอบเศร้าๆเหมือนเดิม  นั่งเปิดเพลงวนไปมาอยู่เพลงสองเพลงให้ใจมันชาเล่นๆ  แถมผู้ใหญ่ลีจบไปอย่างนี้  เราจะหาความสุขจากที่ไหนดี  ซิกๆ

ว่าแต่ยังติดใจไม่หาย  คอยดูนะ  ถ้าลูกคนแรกเราเกิดมาเปนผู้หญิงละก้อ  เราจะเอาลูกไปฉี่ใส่หมอดูนั่นซะเลย  ชริ!

ป.ล. เกือบจบไม่สวยซะละ  อยู่ๆอัพมาเรื่องเศร้าเฉยเลย  กรั่กๆ