Storythai

เดือนสองเดือนนี้เปนฤดูตกหลุมรักหรือยังไงไม่ทราบ  อยู่ๆก้อไปเกิดหวั่นไหวอย่างรุนแรงเข้าถึงสองครั้งสองครา  ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกหม่นหมองจนปัญญาอยู่เปนปีว่าเราคงไม่มีทางเกิดความรู้สึกจริงจังอะไรกับใครได้  แล้วนี่มันก้อมาเลยโดยไม่ทันตั้งตัว  แต่ยอมรับเลยว่ามีสติมากพอสมควร  เมื่อรู้สึกว่าได้ให้ใจไปกับคนที่ไม่สมควรได้  ดิชั้นก้อสามารถดึงมันกลับคืนมาได้โดยไว  เก่งมากลูก  ไม่เสียแรงที่เคยอกหักมาก่อน  ฮ่า ๆ

ส่วนคนปัจจุบันนี้...  ไม่ได้คิดจะตั้งใจอะไรกับเค้าเลย  แต่อยู่ๆก้อพลาดท่าเสียทีตกหลุมเค้าไปซะละ  จากนั้น...  ความหวั่นไหวก้อคืบคลานเข้ามาเปนระลอก (ขนาดใหญ่ประมาณคลื่นซึนามิได้  กรั่กๆ)  น้าแกก้อขยันซัดคลื่นมาใส่เราจัง  แล้วใครมันจะไปต้านรับได้ไหว  เราเลยปล่อยไหลไปซะเลย  เอิ้กๆ

จากก่อนหน้านี้ที่รู้สึกว่าคนคนเดียวไม่สามารถเติมเต็มเราได้  ไม่มีใครที่สามารถทำให้เราเชื่อมั่นได้เลย  แต่น้าคนนี้แกทำได้ครบถ้วนกระบวนความจนเราไม่คิดต้องการใครอีกแล้ว  แฮปปี้เต็มอิ่มปริ่มล้นไปหมดทุกอย่างจนไม่คิดลังเลอะไรแม้แต่นิดเดียว  ตอนนี้ก้อแค่ขอเวลาอีกนิดหน่อย  อยากให้มันดูชัดเจนอีกเล็กน้อย  แล้วถ้าตอนนั้นเค้ายังยืนยันสิ่งที่เค้าเปน  เราก้อยื้อไม่ไหวแล้วล่ะ  ฮิๆ

วันนี้เห็นดาวตก   พลาดอธิษฐานไปแล้วว่า ขอให้โลกสงบสุข -*- (น้าจะโพล่งออกมาทำไม!  โลกอะช่างมัน  ชั้นต้องมีความสุขก่อนเส่ะ  กรั่กๆ)

ถ้าแก้คำอธิษฐานได้  อยากขอให้เวทมนต์นี้ไม่จางหายไป  สาธุ!  

ป.ล.  ส่วนที่ไปสวนเมืองพรเมื่อวาน...ไม่เคยคิดว่าจะไปพบเจออะไรแบบนั้นได้ที่จังหวัดสระบุรี 

ดนตรี  อาหาร  บรรยากาศ  และน้า  สร้างสรรค์ค่ำคืนอันแสนโรแมนติค  เอิ้กๆ